Tweemeidenmama

Na de bevalling dacht ik: oké, nu begin ik me langzaam weer een beetje mezelf te voelen. Mijn buik krimpt (soort van), de kraamtranen zijn geweest en ik pas voorzichtig weer een spijkerbroek. Maar guess what: mijn lijf is nog láng niet klaar met mij. Ontzwangeren is next level! En dat terwijl ik alweer aan het werk ben en probeer mee te draaien in het ‘normale leven’.

De symptomen waar ik tegenaan loop, zijn soms echt heel vervelend. Dingen waar niemand me van tevoren voor gewaarschuwd had. Had ik geweten dat ik maandenlang naar een natte sportschool zou ruiken?! Dus: hier mijn eerlijke lijstje met ontzwanger-symptomen.

Postpartum zweten

Ik ben nu vijf maanden geleden bevallen van de jongste en dit is misschien wel mijn grootste struggle. Vóór mijn zwangerschap had ik dit nooit. En nu? Ik stink gewoon. Punt.

Ik ben net weer begonnen met werken, wat natuurlijk ook stress met zich meebrengt. Kinderen op tijd klaarmaken voor de opvang, tassen pakken, zelf nog snel wat eten en dan hop de deur uit. Alleen dat ochtendritueel zorgt al voor een nat rugje en oksels. En hoe meer stress, hoe meer ik zweet. Het is een vicieuze cirkel.

Dus ’s ochtends douche ik, trek ik oude kleren aan en als iedereen klaar is om in de auto te stappen, kleed ik me nog even snel om. Het liefst zou ik me op mijn werk ook nog een keer omkleden, maar ja, zoveel kleren heb ik ook weer niet. Het is wat het is.

Haaruitval na de zwangerschap

En alsof dat zweten nog niet erg genoeg is, laat mijn haar me nu ook massaal in de steek. Elke douchebeurt voelt als een horrorfilm: dikke plukken glijden langs mijn benen naar beneden. Het is ronduit deprimerend! Alsof ik langzaam mijn eigen pruik bij elkaar aan het sparen ben. Het is nu een paar weken bezig en elke douchebeurt voelt als een confrontatie en dan denk ik: oké, daar gaan er weer een paar honderd.

Tijdens je zwangerschap houd je je haren vaak veel langer vast. Maar dat maakt het contrast nu dus éxtra groot.

En dat is best heftig, zeker omdat ik van nature al geen enorm volle bos heb. Op de foto links zie je hoe weinig haaruitval ik had tijdens de zwangerschap, en op de foto rechts wat er nu na één keer borstelen uitkomt. En dat is alleen nog maar wat in de borstel zit. Wat er door het doucheputje is gespoeld of erin is blijven hangen, tel ik dan nog niet eens mee.

Dan komt er ook nog bij dat ik mijn haar overal terug vindt. Op de trap, in de badkamer, in bed, in de kleding van de kinderen. Ik kan blijven stofzuigen, maar een uur later ligt er alweer een nieuwe verzameling klaar.

Een huid die gortdroog is

Mijn huid is sinds de bevalling veranderd in de Sahara. Hoeveel crème ik er ook opsmeer, het bleef droog aanvoelen. Make-up eroverheen was echt een drama! Niet charmant, en dat terwijl iedereen tijdens mijn zwangerschap zei dat ik zo straalde, dat ik zo mooi zwanger was. En nu dus precies het tegenovergestelde: echt gortdroog.

Ik heb echt van alles geprobeerd, van budgetcrèmes tot dure smeersels van Charlotte Tilbury, maar mijn huid bleef droog. Totdat ik de crème van Dr. Althea 345 Relief Cream ontdekte. Voor mij een echte lifesaver. Sinds ik die gebruik voelt mijn huid weer soepel én blijft mijn make-up eindelijk mooi zitten, in plaats van dat het zich ophoopt tussen de velletjes.

Huilen om niks

Ik dacht serieus dat de kraamtranen na een paar weken wel klaar zouden zijn. Maar nee hoor, vier maanden later zit ik nog steeds dagelijks met tranen in mijn ogen. Ik kan om alles huilen. Als iemand anders op tv huilt, of in het echt, dan biggelen bij mij meteen de tranen mee.

Blijkbaar komt dit doordat je hormonen na de bevalling keihard dalen. Oestrogeen en progesteron zakken razendsnel, en dat geeft een soort emotionele whiplash. Combineer dat met slaaptekort en hallo tranenfestival.

Mombrain

Ik vergeet álles. Mijn sleutels belanden in de wasmachine, ik loop een kamer in en weet niet meer waarom, en mijn boodschappenlijstje vergeet ik standaard mee te nemen.

Ik wilde er eigenlijk niet aan, maar inmiddels heb ik een AirTag aan mijn sleutelbos hangen. Pure noodzaak, want ik heb vaak écht geen idee waar ik ze voor het laatst had. Hetzelfde geld voor mijn telefoon. Hoe vaak mijn partner wel niet ff moet bellen zodat ik op het geluid af kan gaan.

Wat ik leerde: dit is deels slaapgebrek, maar je brein verandert ook écht. Het richt zich meer op je baby (signalen herkennen, zorginstinct), waardoor je gewone geheugenfunctie tijdelijk een downgrade krijgt. Ook wel bijzonder dat het zo werkt, maar die andere dingen wil ik ook graag kunnen onthouden!

Incontinentie

Tijdens mijn zwangerschap had ik hier ook al last van, maar ik dacht eigenlijk dat het na de bevalling wel weg zou zijn. Zeker omdat ik met een keizersnede ben bevallen. Maar nee! Ook dan kan je er gewoon last van hebben. En bij mij is het dus ook niet verdwenen.

Ik hou me wel vast aan het idee dat het nog kan verbeteren, maar ondertussen is het vooral gênant. Eigenlijk bizar: terwijl je je kind probeert zindelijk te maken, verlies je zelf urine. Hoe ironisch wil je het hebben? Mijn bekkenbodem is duidelijk nog boos op me. Vaak herstelt dit nog wel, maar je moet die spieren echt trainen. Bekkenbodemoefeningen kunnen daar goed bij helpen, dus ik probeer mezelf eraan te houden. Dat gaat net zo goed als het flossen.

Conclusie: ontzwangeren is topsport

Ontzwangeren is niet sexy en al helemaal niet charmant. Ik zit er nu middenin en het is soms echt afzien. Het frustrerende is: je denkt dat je na een paar maanden wel weer een beetje “jezelf” wordt. Maar ondertussen voel ik me nog steeds alsof ik een soort tweede puberteit doormaak, maar dan mét slapeloze nachten en een gezin om voor te zorgen.

Het goede nieuws: dit gaat écht weer over. En als ik de wijsheid van ‘negen maanden op, negen maanden af’ mag geloven, dan zit ik met mijn vier maanden ontzwangeren al bijna op de helft. Dat klinkt toch een stuk hoopvoller.

Wat voor mij helpt, is dat ik in ieder geval mijn Vitals Mama supplementen ben blijven slikken. Mijn lijf had (en heeft) gewoon nog steeds extra ondersteuning nodig, en dit geeft me net dat beetje houvast in de chaos. Ik schreef er eerder over in mijn blog Het verschil tussen mijn eerste en tweede zwangerschap.